De Poepdag

Zomaar een dagje op mijn werk laatst: De Poepdag.

Als je in de kinderopvang werkt zoals ik, of als je zelf jonge (klein)kinderen hebt ontkom je er niet aan: poepluiers. Niet het leukste onderdeel van mijn werk, maar ja, het hoort erbij. Sommige zijn prima te doen, nette kleine keuteltjes die met 1 of 2 doekjes af te poetsen zijn. Maar af en toe…!marije-blog-poepdag-felicias-choice

Zo stond ik vorige week vrijdag alleen op mijn groep, een verticale groep met kinderen in de leeftijd van 0-4. Die dag had ik 8 kinderen: 7 eigenwijze peuters en 1 dreumes.
De dag zelf was eigenlijk heel leuk en gezellig en prima te doen. Maar één ding was wel opvallend. Het leek wel alsof álle kinderen de hele week last hadden gehad van verstopping en of ze allemaal hadden besloten om die ene vrijdagochtend hun luier ermee vol te laten lopen. Één meisje had zoveel gepoept dat ik haar helemaal om moest kleden, alles was vies….

Een paar poepluiers zijn heus niet erg, maar de timing is soms niet al te best. Na een relaxte ochtend (jaja, met een paar luiers erbij) was het tijd om te eten en ik had ze allemaal op 1 na keurig om 11.30 aan tafel. Toen ik de dreumes optilde rook ik het meteen en ik dacht dat ik dat wel even snel kon doen, terwijl de kinderen aan tafel wachtten. Nou. Daar vergiste ik me goed in. De dreumes had het voor elkaar gekregen om zijn luier zó vol te &^#@%! dat het werkelijk aan ALLE kanten eruit kwam. De tweede die dag!! Zijn romper bruin, rug bruin en zo’n lekkere zure lucht kwam me tegemoet. Voor het ventje zelf superfijn, want hij had dus daadwerkelijk de hele week verstopt gezeten en kreeg nu laxerende medicijnen, maar je kunt je misschien voorstellen wat een hoeveelheid er in die luier gezeten moet hebben. Dus multitasken ten top: 7 peuters aan tafel in het gareel houden van afstand (zij aan tafel, ik met mijn handschoentjes aan in de str*nt) een kind helemaal uitpellen, schoonmaken en in schone kleren hijsen. Nou ja, dat duurde wel even natuurlijk, maar gelukkig is alles gelukt.

marije-blog-poepdag-felicias-choice-speelgoedEen uurtje later zat mijn dienst erop en kwam een collega me aflossen . Ik ben snel naar huis gegaan, na deze dag die totaal in het teken leek te staat van poep. Het enige waar ik naar verlangde was een héle lange, schone douche Totaal niet duurzaam, maar een douche was nog nooit zó fijn!  😉

Ach ja, poepluiers zijn niet het leukste, maar zoals ik al zei: het hoort erbij. Als je dan na zo’n verschrikkelijke luier het kindje weer hebt aangekleed en hij je stralend een dikke knuffel geeft, ach…, dan ben je het alweer vergeten 🙂

 

 

Advertenties

Overwinningen

Hoog tijd voor een nieuwe blog! Een wat meer persoonlijke deze keer.

December, januari…, dit zijn vaak maanden waarin we terugkijken op het afgelopen jaar. De meeste mensen doen dat wat eerder in de maand, maar beter laat dan nooit.
Als ik terugkijk naar hoe mijn leven er iets langer dan een jaar geleden eruit zag en dat vergelijk met het leven zoals het nu is kan ik soms niet geloven hoeveel er is veranderd, verbeterd ook vooral. Een aantal van deze veranderingen voelen ook echt als overwinningen.

Wonen en werk
Ongeveer 1,5 jaar geleden: wonend in Woerden, in een flatje 3 hoog met mijn katjes. Mijn huisje daar was “klein maar fijn”, precies goed voor 1 persoon en zeker nadat je op kamers hebt gewoond in Utrecht. Dus voor de jaren was het er prima. Na een jaar of 5/6 begon ik een beetje uit het huis te groeien. Ik vond het te klein, te donker, te afgelegen, te alleen. Het was er geïsoleerd, geluidsdicht, wat voor- en nadelen had. Zo kon ik ongestoord muziek maken en zingen zonder dat ik de buren stoorde en ik had zelf ook nooit last van mijn buren, maar het was wel erg stil. Ik zat 3 hoog letterlijk vooral bóven het leven, in plaats van er midden in.
Ik werkte 12,5 uur op een BSO in Utrecht en ik werkte 2 dagen in een yogawebshop. Op zich prima allemaal, maar ik wilde eigenlijk wel erg graag ergens meer uur op 1 werkplek hebben en het liefst in Apeldoorn.
felicias-choice-blog-overwinningen-marijes-musicMaar ja, wat doe je als je een fijn huisje hebt, 2 vaste contracten en in Apeldoorn wel ingeschreven bent, maar nog lang geen zicht op een woning hebt. Niets toch?
Of wel….? Overwinning 1! Er kwam een baan in Apeldoorn op mijn pad en na goed nagedacht te hebben en gevoeld wat ik wilde heb ik een stap gemaakt die ik me niet voor kon stellen. Alle stekkers in Woerden heb ik eruit getrokken en ik heb ze allemaal in Apeldoorn weer ingeplugd. Een betere keuze had ik niet kunnen maken!
Het was spannend, want ik had geen idee of ik weer zo’n fijne
werkplek zou krijgen en of ik wel een huis kon vinden in Apeldoorn. Ik mocht bij mijn ouders intrekken tot ik weer een eigen plekje zou hebben, iets waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben. Het was een heel mooi half jaar, op volwassen leeftijd nog een half jaar bij je ouders mogen wonen is echt een geschenk! Maar hoe fijn het ook was, ik wilde toch wel erg graag weer een eigen huis en na een half jaar kreeg was het al zo ver! Precies wat ik wilde: de benedenverdieping van een flat, 2 slaapkamers, veel meer ruimte, licht én in een leuke wijk dichtbij alles wat ik nodig heb. Letterlijk weer midden in het leven, heerlijk!
Blijkt ook mijn nieuwe baan op een BSO en kinderdagverblijf in Apeldoorn een heerlijke werkplek te zijn, waar ik elke dag oprecht met plezier naartoe ga 🙂
Het was een enorme sprong in het diepe, maar wát heeft het goed uitgepakt!

Rijbewijs
marije-gunneman-blog-overwinningen-rijbewijsNu ik in Apeldoorn woonde, iets verder weg van sommige vriendinnen en iets minder centraal gelegen dan Woerden, was het toch echt tijd om mijn rijbewijs te halen, op mijn 32e. Dit waren zoveel overwinningen in 1 periode! Autorijden vond ik altijd een beetje eng en ik had niet echt het idee dat een rijbewijs voor mij weggelegd was. Toen begonnen de rijlessen! Voor het eerst in een lesauto, voor het eerst 80 rijden, na een tijdje voor het eerst op de snelweg, voor het eerst theorie-examen doen, voor het eerst praktijkexamen (en in 1x geslaagd).
Daarna voor het eerst alleen in een auto de weg op, voor het eerst in het donker rijden, marije-gunneman-blog-overwinningen-rijbewijs-autovoor het eerst alleen de snelweg op, voor het eerst een lange rit maken (mijn eerste lange rit was naar mijn vriendin in Oudewater), voor het eerst alleen in een enorme regenbui rijden, voor het eerst in de dikke mist helemaal naar Amsterdam. Overwinning na overwinning na overwinning. Was ik stiekem toch wel een beetje trots op mezelf…!

Muziek
Al die jaren in Woerden maakte ik al muziek: alleen in mijn flatje, lekker geïsoleerd. De laatste jaren ben ik eigen nummers gaan schrijven. Ik stuurde ze wel naar mijn ouders en soms naar vriendinnen, maar meer dan dat durfde ik niet echt. 2x heb ik meegedaan met een door mijn toenmalige zangdocent georganiseerd optreden, waarbij in 1 liedje met een door haar geregelde band mocht spelen. Dat was al gaaf!
In deze tijd heb ik een liedje geschreven voor en over mijn vriendin die ging trouwen. Op haar bruiloft heb ik dit lied gezongen voor haar. Dit was het spannendste van alle keren dat ik voor publiek heb gezongen, waarschijnlijk omdat het ook het bijzonderste was 🙂
Ook op de bruiloft van een andere vriendin heb ik met een paar kleine kindjes wat kinderliedjes voor het bruidspaar gezongen in een kerk in Zuid-Frankrijk.
marije-gunneman-blog-overwinningen-marijes-musicHalverwege het jaar durfde ik  voor het eerst een thuis opgenomen lied op YouTube te zetten.
In Apeldoorn zit een café waar elke maand een singer-songwriter middag wordt georganiseerd. Nadat ik een keer ben gaan kijken besloot ik dat ik ook wel mee wilde doen. Ik werd voor 4 februari op de lijst gezet en met de speciale kersteditie in december mocht ik ook een liedje spelen. Toen hoorde ik 2 weken voor de kersteditie dat ik een kwartier mocht spelen! Spannend, maar wel gaaf!
Het was heel bijzonder om te doen, maar omdat ik de hele voorafgaande week geen stem had gehad kon ik er minder van genieten dan ik had gewild. Nu mag ik over 2 weken weer en ik kan me nu gelukkig goed voorbereiden en heb er ook echt zin in!
Ook heb ik inmiddels een Facebook, YouTube en Instagram gemaakt voor mijn muziek. Ook best spannend, maar ook leuk om bij te houden! Vooral Instagram vind ik leuk 🙂

Kortom, nou ja… ‘kort’…. 😉 Er is veel gebeurd het afgelopen jaar en voor mij was het een aaneenschakeling van overwinningen. Vorig jaar na het halen van mijn rijbewijs heb ik daar een lied over geschreven en ik wil deze blog graag afsluiten met de songtekst.

Liefs,
Marijemarijesmusic-mountains-to-overcome.jpg

Rolpatronen

rolpatrone-meisjes-jongens-felicias-choice-poppetjes“Jongens spelen niet met rolpatronen-jongens-meisjes-felicias-choice-poppetjespoppen”
“Meisjes spelen niet met auto’s”
“Jongens kunnen niet dansen”
“Meisjes kunnen niet voetballen”
“Jongens met een prinsessenjurk zijn homo”

Hoe vaak hoor je dit soort uitspraken om je heen? Of worden ze gedacht?
Binnenkort is het weer Sinterklaas en niet veel later Kerst. Veel kinderen en volwassenen maken een verlanglijstje. Winkels zijn volop bezig om ons te beïnvloeden en met onze verlanglijstjes aanvullen. De Sinterklaasgidsen barsten van de stereotyperende foto’s van kleine blonde meisjes die liefdevol een babypop in bad doen en vrolijke stoere jongens die spelen met een gigantische hijskraan. Ook de reclames op tv liegen er niet om: meisjes spelen met poppen en met My Little Pony, jongens met Nerfs en LEGO.
Op dit laatste “probleem” heeft het slimme brein achter lego een variant bedacht: Lego Friends; speciaal voor meisjes.

Op de BSO waar ik werk hebben we deze variant en op de plastic bak waar de lego in zit staat: “meisjeslego”. Dit is me al een doorn in het oog sinds ik er werk, maar toch heb ik het nog niet veranderd. Nu ik dit schrijf neem ik me voor om dit deze week nog te gaan doen. De kinderen vragen vaak: “Marije, mag ik met de meisjeslego?”, waarop ik eigenlijk altijd uitleg dat het geen meisjeslego is, omdat jongens ook prima met roze lego kunnen spelen.
Maar ja, maak dat maar eens wijs aan een jongetje van 6. Want leren wij kinderen zelf niet al van kleins af aan dat blauw voor jongens is en roze voor meisjes? Het begint al met de dag waarop zij geboren worden: beschuit met babyblauwe-, of babyroze muisjes. Hartstikke lief natuurlijk, maar we maken direct een statement hiermee.

rolpatronen-jongens-meisjes-felicias-choiceStel je voor dat je net bevallen bent van een prachtig jongetje en dat de kraamvisite beschuit met roze muisjes krijgt. Hoe zullen ze reageren? Waarschijnlijk zullen ze heel verward kijken, schrikken en onzeker zijn of ze het geboortekaartje wel goed hebben gelezen. Ze zullen zich afvragen of de nieuwbakken ouders aan het cadeau zullen merken dat ze het geslacht verkeerd begrepen hebben. Zou eigenlijk best een leuk experiment zijn 😉

De roze en blauwe trend zet vaak het hele leven door. Meisjes kunnen wel redelijk “veilig” blauw dragen, maar jongens die met een roze T-shirt naar school komen kunnen rekenen op rake opmerkingen en pesterijen. Zo is er op mijn BSO een jongen die het verschrikkelijk vindt wanneer hij zijn drinken in een roze beker krijgt. Wanneer hij ziet dat een andere jongen een roze beker heeft en hij niet zegt hij: “Haha! Hij heeft een roze beker!”. Natuurlijk vinden wij deze pesterijtjes niet goed en we grijpen in en leggen uit dat er niks verkeerd is met jongens en roze.
Op een BSO is het nog redelijk onschuldig allemaal. Één van de kleuters vindt het heerlijk om een prinsessenjurk aan te trekken, zo’n lekker fout synthetisch roze jurk. Én hakjes. Gelukkig doet hij dit en kan en mag dit gewoon. Mensen vinden het nog schattig ook, tot een bepaalde leeftijd. Want doet hij dit als hij een jaar of 4 ouder is, dan is hij toch minstens homo, transseksueel, transgender of hemafrodiet (zowel jongens als meisje zijn qua geslachtskenmerken). Natuurlijk helemaal prima als dit echt zo zou zijn, maar het is jammer dat dit zo automatisch gedacht wordt, of het nu waar is of niet.

rolpatronen-jongens-meisjes-felicias-choice-stofzuigenMensen oordelen zo snel. Oudere kinderen vaak ook, dat leren ze van alle volwassenen om hen heen. Gelukkig lijkt er wel wat meer ruimte te komen om alle oude rolpatronen op de schop te nemen. Zo zag ik in één van de Sinterklaasgidsen en jongen die vrolijk aan het stofzuigen was. En er is meer babyspeelgoed en kleding in neutrale kleuren. Ook hoor ik steeds vaker om me heen dat meisjes op voetbal gaan en jongens dansen en turnen.

Gelukkig maar! Waarom niet? 🙂

Wat we niet (willen) weten

Ftalaten, parabenen, sulfaten, nanodeeltjes, methanal….
Eerlijk gezegd kende ik die termen tot een jaar geleden helemaal niet, ik hield me daar niet zo mee bezig. En termen zoals bijvoorbeeld fluoride en vaseline kende ik wel, maar ik nam aan dat dit “gezonde” producten waren en dacht er verder niet bij na.
Dan zijn er nog termen waarvan ik niet eens wíst dat het in onze verzorgingsproducten zit, zoals bijvoorbeeld aluminium. Ik smeerde gewoon wat ik lekker vond ruiken en vooral ook wat ik betaalbaar vond.
Naast aan verzorgingsproducten worden ook aan andere producten en voorwerpen van alles toegevoegd waarvan er flinke discussies ontstaan of het nu schadelijk is voor onze gezondheid of niet, zoals bijvoorbeeld BPA (Bisfenol A).
Dit is maar een greep uit de termen die ik tegen kom wanneer ik op dit onderwerp zoek.

te-vermijden-stoffen-felicias-choiceSoms wil ik gewoon heel graag mijn ogen sluiten voor al deze informatie en er op vertrouwen dat alles wat er te koop is gewoon veilige en gezonde producten zijn. Maar hoe meer ik lees over dit onderwerp, hoe meer ik er achter kom hoe belangrijk het is om zelf op de hoogte te zijn van de toevoegingen die in veel verzorgingsproducten zitten en de effecten en risico’s van deze toevoegingen.
Waarvoor worden deze ingrediënten eigenlijk toegevoegd? Hieronder een paar voorbeelden.

Parabenen. Een verzamelnaam voor een groep chemische stoffen die worden gebruikt als conserveringsmiddel in verzorgingsproducten, cosmetica, maar ook in levensmiddelen, schoonmaakmiddelen en zelfs in geneesmiddelen.
De Wereldgezondheidsorganisatie WHO maakt zich zorgen over het gebruik van deze stoffen, maar de Europese Unie is van mening dat parabenen veilig zijn. Toch hebben landen als Frankrijk, Denemarken en Zweden wettelijke stappen ondernomen om bepaalde parabenen al te verbieden en zij hebben ervoor gekozen om hun bevolking actief in te lichten over het gevaar van deze stoffen. In Nederland vindt men het daar te vroeg voor, omdat het verband tussen de hormoon verstorende parabenen en een vergroot risico op ziekten nog niet is geleverd.

Ftalaten, weekmakers. Deze worden vooral gebruikt om kunststoffen zoals PVC buigzaam en veerkrachtig te maken, maar helaas worden ze ook op grote schaal in onze shampoo, douchegel, make-up enzovoorts gebruikt, omdat deze de geuren en kleuren stabiliseren. Steeds meer studies tonen aan dat ftalaten hormoon verstorende stoffen zijn die in verband worden gebracht met kanker en vruchtbaarheidsproblemen. Meerdere onderzoeken hebben ftalaten in verband gebracht met onderdrukking van de schildklierfunctie en met geboortedefecten, zoals de genitale ontwikkeling van jongetjes en het aantal zaadcellen in volwassen mannen.

Sulfaten. Dit zijn zeer agressieve reinigingsmiddelen, deze zitten vaak in schoonmaakmiddelen. Ze zouden extra goed reinigen, maar eigenlijk halen ze de olie uit je huid waardoor deze uitdroogt. Sulfaten zorgen ervoor dat je shampoo lekker schuimt, maar beter is om alles waar sulfaat achter staat te laten staan.
Uitzondering op deze regel is Sodium Coco Sulfate (SCS), dit is de mildste variant en deze is niet agressief.

BPA. Bisphenol-A is een chemische stof die wordt gebruikt om verschillende kunststoffen te maken. BPA wordt in Nederland verwerkt in plastic flessen, inkt, bouwmaterialen, elektronica, verpakkingen, babyflesjes, speelgoed en andere baby- en kinderproducten en in nog veel meer dingen.
Uit de grote meerderheid van onderzoeken blijkt dat BPA een hormoon verstorende stof is die zeer ernstige gezondheidsrisico’s met zich mee brengt. Aan de andere kant vinden de Amerikaanse FDA (Food and Drug Administration) het gebruik van BPA volkomen veilig. Daar staat weer tegenover dat het gebruik van BPA in bijvoorbeeld Canada verboden is vanwege de gevaren.
Het Nederlandse Voedingscentrum waarschuwt dat BPA een negatieve invloed heeft op de gezondheid bij hoge blootstelling aan deze stof. BPA wordt helaas nog veel gebruikt, maar er zijn gelukkig steeds meer producten zonder BPA op de markt, zoals speelgoed, kinderservies van bijvoorbeeld bamboe, bijtspeelgoed voor baby’s enzovoorts. Wat betreft voeding is het verstandig om zoveel mogelijk verse, niet voorverpakte ingrediënten te gebruiken. Wanneer je wel een in plastic verpakte maaltijd hebt, warm deze dan in elk geval zonder het plastic op.

Fluoride. Fluoride is een afvalstof die vrijkomt bij het produceren van aluminium en kunstmest. Door verschillende tandartsen wordt deze stof aanbevolen om je tanden te versterken. De werking van fluoride is nooit 100% bewezen. Daarnaast is het zo dat als fluoride al voordelen heeft, deze niet opwegen tegen de negatieve effecten van fluoride op het menselijk lichaam. Fluoride is giftig. In Apeldoorn heb ik een nieuwe tandarts die deze visie ondersteunt, heel fijn!

Pfff….. Wat een hoop  informatie heb ik nu gelezen en bij elkaar gezocht.
veilige-producten-felicias-choiceIk heb er zelf nog helemaal niet zoveel verstand van, maar dat wat ik de afgelopen tijd over dit onderwerp gelezen heb maakt wel dat ik geprikkeld word er meer over te willen weten. Ook maak ik nu bewustere keuzes, in elk geval in verzorgingsproducten.
Zo gebruik ik tegenwoordig zonnebrand en aftersun van het merk Lovea, tandpasta van het merk Himalaya, shampoo, douchegel en gezichtscreme van Weleda, deodorant van het merk Erica en wasverzachter, handzeep en afwasmiddel van het merk Ecover. Op het moment is het nog een zoektocht welke producten en merken ik prettig vind. Zo heb ik bijvoorbeeld ook goede verhalen gehoord over het Deense merk Urtekram en het merk Dr. Organic.

Of ik het zo “goed” doe? Ach, ik weet het niet. Ik heb echt niet alle etiketten woord voor woord gelezen, maar ik voel me in elk geval goed bij deze keuzes.
Sommige mensen vinden mijn keuzes en overtuigingen waarschijnlijk overdreven. Iedereen maakt eigen keuzes op basis van eigen overtuigingen en dat is prima, zolang iedereen elkaar maar in zijn waarde laat.

Materialisme

ANP MessiZojuist kom ik via Linda Nieuws een artikel tegen over het inmiddels best bekende Afghaanse jongetje die van een blauw-wit gestreepte plastic zak een voetbalshirt van zijn idool Lionel Messi maakte.

Als ik dan de foto zie raak ik zo vertederd. Zo’n kereltje van net 5 jaar, die bijna niks heeft creëert zijn eigen droomshirt, gewoon met afval en fantasie. Wat zou hij hebben gedacht toen hij dat tasje vond?
De foto van het jochie met het ‘shirt’ ging de hele wereld over en bereikte ook Lionel Messi zelf. Deze stuurde hem 2 ‘echte’ voetbalshirts voorzien van handtekening en al. Natuurlijk was het jongetje daar enorm gelukkig mee, maar ik vraag me af: zou hij gelukkiger zijn met het ‘echte’ shirt dan met het zelfgemaakte?

Want hoe trots is een kind als het zelf iets heeft gemaakt? En hoe mooi kan het in zijn of haar fantasie op gaan als het nog ergens op lijkt ook?
Stel dat de jongen niet aan de mogelijkheid van een gesigneerd shirt van Messi had gedacht, maar gewoon speelde in zijn ‘plastic tas’?
Nu heeft hij zijn echte shirt, maar hij betaalt er een hoge prijs voor. Een neef laat weten dat de familie inmiddels gevlucht is uit angst voor ontvoering in ruil voor losgeld.
Dus: je ben 5 jaar, je speelt op straat en je vindt een plastic tas en maakt daar een shirt van en je speelt dat je een wereldberoemde voetballer bent. Het volgende moment zijn er allemaal grote mensen die het zielig vinden dat je geen echt shirt hebt en bezorgen je shirt van Messi himself. Vervolgens ben je blij met je shirt, maar moet je om allerlei ongevraagde volwassen problemen vluchten naar een ander land.

Natuurlijk kan hij hier niets aan doen en de mensen om hem heen hebben het ook nooit zo bedoeld, maar moeten wij kinderen niet soms gewoon blij laten zijn met wat ze hebben? Want ik geloof dat zij dat van nature zijn, maar dat volwassenen hen materialisme aanleren.
Nog belangrijker: moeten wij zelf niet gewoon blij zijn met wat we hebben?

Zelf moet ik helaas ook bekennen dat ik materialistischer ben dan ik zou willen. Ik vind het heerlijk om een nieuwe iPhone te hebben en een goedwerkende laptop vind ik ook prettig. Toen ik een nieuwe gitaar had gekocht was ik helemaal in de wolken en nu ben ik alweer op een stage piano aan het azen, terwijl ik een keyboard heb. Om maar niet over mijn kledingkast te beginnen… Waar houdt het op? Wanneer is het genoeg? Terwijl ik toch net tot de conclusie ben gekomen dat materialisme niet per definitie gelukkiger maakt. Ingewikkeld.

Gister sprak ik op mijn werk een moeder die net terug is van een reis door Zuid-Afrika met haar man en kinderen (4 en 2). Omdat zij niet teveel spullen mee konden slepen hadden de kinderen elk 1 stuk speelgoed gekregen om mee te nemen: een schepje van € 0.75. Zij waren zelf verantwoordelijk voor dit schepje. Moeder vertelde dat dit ene stuk speelgoed tijdens de hele reis heilig was. De kinderen waren uren zoet met dit schepje en natuurlijk zand, stenen, schelpen, takjes en ga zo maar door.
Ook kwam dit redelijk goed bedeelde gezin andere gezinnen tegen, arme gezinnen die met zo weinig zo gelukkig waren. Dat maakte behoorlijk veel indruk.

Eenmaal thuisgekomen, zo vertelde moeder, waren de kinderen compleet van slag door het enorme aanbod van speelgoed in huis. Zij waren volledig overprikkeld en het lukte ze niet meer om te spelen. Hierop heeft moeder besloten langzaam maar zeker al het schreeuwerige, lawaaiige speelgoed weg te doen en de hele speelgoedverzameling te verkleinen naar een aantal voor de kinderen waardevolle stukken speelgoed.

Zou het niet voor alle ouders/opa’s/oma’s/kinderopvangen enzovoorts heerlijk zijn om de boel helemaal uit te zoeken?
Ik zou het zelf bijvoorbeeld heerlijk vinden om in het huis van mijn ouders al het speelgoed voor de kleinkinderen op te ruimen. Er zit prachtig speelgoed tussen hoor, zoals Playmobil en Lego waar al tientallen jaren mee gespeeld wordt, maar er zit ook echt troep tussen.

dieren-puzzel-slak-joucoHebben onze kinderen het nodig om 9 puzzels in de kast te hebben? En 2 bakken Barbies? Hebben wij volwassenen het nodig om de nieuwste iPhone te hebben? Of de mooiste auto? Moeten wij kunnen kiezen uit 6 zomerjurkjes? Of is 1 genoeg…

Zou het niet mooi zijn als we eens eerlijk naar onszelf kijken en toegeven dat we diep in ons hart materialistischer zijn dat we toe willen geven. En zou het vervolgens niet mooi zijn om dit een beetje los te laten? Hoe moeilijk het ook is?
Zodat we kunnen leren dankbaar te zijn met wat we hebben, net zoals de kleine 5-jarige Lional Messi-fan 🙂

Even voorstellen

felicias-choice-marije-voorstellenMijn naam is Marije Gunneman, ik ben 32 jaar oud en woon sinds januari dit jaar in het mooie Apeldoorn. De eerste 3 jaar van mijn leven heb ik in Alphen aan den Rijn gewoond, maar ik ben opgegroeid in Woerden. In mijn studietijd heb ik een aantal jaren in Utrecht gewoond, waarna ik weer terug ben gegaan naar Woerden.
De behoefte aan meer ruimte om me heen werd steeds groter, ik wilde dichter bij de vrije natuur wonen. Waar zit je dan beter dan in Apeldoorn? Lekker dichtbij het bos en de hei, heerlijk!

Precies op het goede moment kwam er een nieuwe baan op mijn pad, wat de verhuizing mogelijk maakte. Ik werk momenteel op een kinderopvang in Apeldoorn. Hier werk ik vooral op de BSO (buitenschoolse opvang) met kinderen van 4-12 jaar, maar ook werk ik regelmatig op het KDV (kinderdagverblijf) met kinderen van 0-4 jaar. Kinderen geven mij enorm veel energie en ze leren mij met hun puurheid vaak anders naar de wereld te kijken. Ook kunnen ze me ontzettend aan het lachen krijgen door hun mooie opmerkingen, daar kan ik echt blij van worden!

Mijn liefde voor kinderen begon al toen ik zelf nog in een luier liep, alles wat kleiner was dan ik vond ik leuk. Oppassen deed ik al toen ik nog heel jong was, de beste bijbaan die er bestond voor mij!

felicias-choice-marije-tante

Toen ik 8 jaar was werd mijn oudste broer vader, wat mij dus een hele jonge tante maakte. Inmiddels ben ik de trotse tante van 7 kinderen: de oudste is alweer 23 jaar en de jongste is 1,5. Alle 7 hebben ze een bijzondere plek in mijn hart, ik vind het geweldig om hun tante te zijn!

 

Een paar maanden geleden is één van mijn beste vriendinnen, Patricia Wouterse, begonnen met een webshop: Felicia’s Choice.
Patricia en ik kennen elkaar al sinds de brugklas. De afgelopen jaren zijn we samen volwassen geworden en heb ik haar een nieuwe fase in zien gaan: de fase van het moederschap. In 2013 werd haar dochter Felicia geboren en in 2015 kwam haar zoon Sem ter wereld.
felicias-choice-patricia-marije-vriendenIk vind het prachtig en heel bijzonder om een vriendin die je al van kinds af aan kent nu als moeder te zien. Het maakt me trots op een bepaalde manier en ik ben gek op haar kinderen!

Tijdens Patricia’s weg als moeder is zij zich steeds bewuster geworden van voeding, speelgoed, baby- en kinderproducten, duurzaamheid enzovoorts. Haar interesse groeide en zij ging nadenken over wat zij haar kinderen wil meegeven, letterlijk en figuurlijk. Ze ontdekte steeds meer leuke en duurzame merken voor kinderen en besloot deze te gaan verzamelen op een webshop, zodat andere ouders op een makkelijke en leuke manier verantwoorde producten zoals bijvoorbeeld speelgoed kunnen vinden.

Een tijdje geleden vroeg Patricia mij of ik wilde gaan bloggen voor haar webshop.
Wat een eer dat ik daarvoor gevraagd werd! Zelf ben ik ook veel bezig met onderwerpen als gezonde voeding, duurzame producten,  Fairtrade enzovoorts, dus ik vind hierover bloggen hartstikke leuk!

Ik ga mijn best doen om hier zo nu en dan een leuk stukje te schrijven over dingen die ik belangrijk vind in het leven 🙂

Groetjes,
Marije
felicias-choice-facebook